Groeten

Het is 31 oktober 2018.

Beste vrienden van Kennis zonder Grenzen,

Het is tijd voor een bericht uit Burundi. De bakkerijen draaien goed. Er zijn zoals in elk bedrijf ups en downs, maar er zijn geen onoverkomelijke problemen en er wordt goed winst gemaakt. Een bezoek aan de vijfde bakkerij gaat worden gepland tijdens ons verblijf hier. Het blijft bijzonder dat de mensen in de heuvels zo verzot zijn op wit brood, dat gemaakt wordt van maismeel en katoenolie. Over bruin brood of tarwebrood hoef je niet te praten, want dat vindt men niet lekker smaken. Bovendien is tarwemeel veel duurder. Bruin brood is iets voor de stad en voor patiënten met suikerziekte of hoge bloeddruk, vinden de heuvelbewoners. Inderdaad zit er in bruin brood in de stad geen zout en is wit brood in de stad meestal ook van maismeel gemaakt. Over smaak valt niet te twisten. In rijkere landen is variatie veel gewoner en durft men wel eens iets nieuws te proberen. Hier ligt het nog niet voor de hand. Maar er wordt goed brood gegeten in de heuvels rond de bakkerijen. We kunnen met hulp van onze lokale partner en dankzij Nederlandse donateurs vier nieuwe bakkerijen gaan opstarten. De contracten hiervoor zijn een ruime week geleden getekend. Weer zullen 56 jongeren (14 per bakkerij) gaan worden opgeleid en uitzicht krijgen op een zelfstandig bestaan. Er kwam veel dank van onze partner namens de aanstaande opleidelingen.

Voor het psychiatrieproject is heel wat werk verzet. Na maanden werk van onze partner, het CNPK in Burundi, en van Kennis zonder Grenzen wisselend in Nederland en in Burundi, liggen er een twee mooie projectplannen. De eerste is nu door een internationale organisatie geaccepteerd. En voor het tweede plan is het budget beschikbaar gesteld door een Nederlandse organisatie. Fantastisch nieuws dus! Dit biedt de mogelijkheid om de WHO-opleidingen voort te zetten t.b.v. de verdere decentralisatie van geestelijke gezondheidszorg.

Na een gerichte deskundigheidsbevordering voor de in januari 2018 al opgeleide trainers gaan we in november 2018 welzijnswerkers en medisch geschoolden opleiden in de provincies Muyinga en Rutana. Hetzelfde gaan we in de eerste helft van 2019 doen voor de provincies Ruyigi en Cankuzo. De opzet van de decentralisatie wordt dat alle hulp via de humanitaire route gaat (psychosociale problemen genoeg hier) en dat voor daarnaast bestaande medisch psychiatrische problemen wordt doorverwezen naar onze mobiele klinieken, waarvan het werk na onze training kan worden overgenomen door lokale gezondheidscentra en ziekenhuisjes. De directies van die ziekenhuisjes steunen het project volledig. Dus geen primaire scheiding tussen psychiatrie en andere zorgen, maar voor iedereen eenzelfde benadering en op indicatie extra behandeling. Dit levert de minste stigmatisering op, iets waar gezondheidswerkers in de heuvels zich voor inspannen naast hun taken in het kader van voorlichting over gezondheid en geestelijke gezondheid. Voor deze ‘gezondheidsambassadeurs’ in de heuvels, die werken met een syllabus in de lokale taal én een geplastificeerde flyer met plaatjes (omdat veel mensen in de heuvels niet kunnen lezen) hebben wij grote waardering. Beide projectplannen voorzien in een cultuurspecifieke benadering, waarvoor de mhGAP-methode van de WHO erg geschikt is. Voor de gezondheidsambassadeurs en de psychologen wordt bovendien de module gesprekstechniek uitgebreid (en dit zal uiteraard gaan worden geoefend). Voor de artsen zal de module psychiatrische ziektes worden uitgebreid, inclusief behandelprotocollen o.b.v. lokaal beschikbare mogelijkheden.

Wat betreft de projectkosten gaat het om vervoer, huisvesting, maaltijden en studiemateriaal voor de in totaal meer dan 100 opleidelingen en de door ons opgeleide leraren, huur opleidingslokaties, projectoren, enz. Dat maakt het tot een behoorlijk bedrag, maar toch aanzienlijk goedkoper dan toen we begin 2018 nog externe experts moesten vragen. Na de opleiding zijn supervisies begroot, want een vast gezegde van de WHO is: Scholing zonder supervisie is geen scholing. Een andere uitspraak is: Geen gezondheid zonder geestelijke gezondheid. Daar zetten wij ons voor in en we zijn blij met de beide fondsen die dit mogelijk maken.

Ook hebben eerder gelegde contacten mogelijkheden in zicht gebracht voor betere aanvoer van medicijnen.

Met hartelijke groeten vanuit Bujumbura,

Amy Besamusca – Ekelschot

Post navigation