Rugzakjes

12 december 2018

Even een reactie vanuit Burundi. In Nederland kan er voor bepaalde problematieken een rugzakje worden aangevraagd, dat wil zeggen een extra financiering of een extra praktische ondersteuning op school of elders. Dyslexie is een voorbeeld waarvoor rugzakjes kunnen worden aangevraagd. In Burundi hebben de meeste kinderen geen rugzak. Ze dragen hun schriftje op hun hoofd of in een plastic zakje. Ik dacht hieraan toen ik een meisje zag dat wel een rugzak had. Dat viel op. Ze droeg hem bovendien in zijn geheel op haar hoofd. Dat doe ik haar niet na.

Burundi heeft weinig geld, zeker niet voor rugzakjes. Het is jammer dat hier zo weinig mogelijkheden zijn, want mensen werken hier hard. Materialen zijn relatief duur voor Burundese begrippen, terwijl arbeidsloon laag is. Een autoband plakken kost omgerekend 60 eurocent. Een broek stomen kost 90 eurocent. Dit betekent dat bedrijfskosten laag zijn. Een stoep van 25 m2 betegelen kost 20 euro, inclusief vervoer van de stenen en arbeidsloon. Er staan gebouwen waar niets mee wordt gedaan omdat er geen geld is om er een onderneming in te beginnen. Vervoer is duur en de benzineprijzen (benzine is schaars) worden steeds hoger (nu ruim een euro per liter, als het er is). Een Burundees voorspelde me dat dit zou kunnen leiden tot een opstand met gele hesjes zoals in Frankrijk…

Dit alles betekent dat met heel weinig financiële hulp al snel iets kan worden bereikt. Wanneer ik lees over de weinige vanuit het buitenland gefinancierde projecten en zie dat er voor 400.000 euro 300 mensen hebben geleerd hoe ze hun landje beter kunnen bewerken, maar er geen materialen bij krijgen, weet ik niet wat ik hiervan moet denken. Dat is meer dan 1000 euro per persoon, daar kan je hier heel wat mee doen. Waar blijft dat geld dan? In het buitenland?

Wij beleggen niet in stenen, maar in onderwijs met een vooraf vastgesteld en realiseerbaar doel. We hebben de bewezen mogelijkheid om voor 40.000 euro 160 mensen intensief te scholen, die elk vele Burundezen daarvan laten profiteren in hun dagelijkse werk in de gezondheidszorg. We zetten voor pakweg 140 euro een straatjongere in een gedegen scholing en zorgen dat zij of hij daarna in een stabiele baan, met de benodigde startmaterialen, in een eigen collectief bedrijf deze kennis toepast en een salaris gaat verdienen, met een zorgverzekering op zak. We volgen al deze activiteiten en zien dat het werkt. Dat zijn wat ons betreft rugzakjes.

Met weer beste groeten vanuit Burundi.

Amy