Rondreizen

9 maart 2019

In het jaarverslag van Stichting Kennis zonder Grenzen (KzG) over 2018 staat te lezen dat de acties voor het plan 2018/2019 financieel gezien zijn gegarandeerd. In 2019 zijn er inmiddels alweer vier bakkerijen van start gegaan. Stap voor stap wordt het aantal uitgebreid. Dat de opzet en werkwijze succesvol zijn mag o.a. blijken uit het gegeven dat de eerste bakkerij die met scholing vanuit KzG werd opgezet, een innovatieprijs heeft ontvangen van de BBIN, de Burundese organisatie voor midden- en kleinbedrijf. Nu heeft deze bakkerij vanuit de eigen opbrengsten zelfs een nieuwe dependance kunnen oprichten, waardoor er meer mensen zijn gaan deelnemen in de coöperatie en een zorgverzekering bezitten. ‘Brood voor Burundi’, zoals vrienden van KzG het project zijn gaan noemen, is in alle opzichten een goed project. We praten verder over verbeterde ovens, vermindering van houtgebruik, bosaanplant, pogingen om een mechanische deegmixer te ontwikkelen, het onderlinge steunfonds en meer.

Ook de scholingen voor neurologie, psychiatrie en psychosociale zorg verlopen volgens plan. ‘On vous attend’ werd er begin van dit jaar al gemeld vanuit Burundi. We zijn weer gekomen, uiteraard, volgens plan. In de afgelopen weken zijn er twee nieuwe leraren opgeleid, wat het totaal aan lokale medisch en pedagogisch geschoolde (en internationaal gecertificeerde) leraren in ons project nu op veertien brengt. Zij kregen eerst de gestandaardiseerde theoretische opleiding en liepen daarna stage in het project.

De opleidingsweken in de provincie Cankuzo en daarna in de provincie Ruyigi werden goed ontvangen. In elke provincie werden twintig algemene artsen uit ziekenhuizen en gezondheidscentra en dertig maatschappelijk werkers uit de wijkzorg opgeleid in eenvoudige principes van de gespecialiseerde zorg. Het waren opnieuw weken vol verrassing voor de leerlingen, die nog nooit iets over dit vakgebied hadden kunnen leren, maar de symptomen die ze kregen onderwezen direct herkenden uit hun dagelijkse praktijk. Toen ze leerden hoe ze hun patiënten konden begeleiden en behandelen in multidisciplinair verband vanuit hun eigen werksettingen, werd het enthousiasme nog groter. Trots ontving iedereen na de opleiding een certificaat van de Wereldgezondheidsraad (WHO).

Over Burundi staat bij internationaal opgestelde statistische gegevens soms te lezen: ‘databases extremely out of date’. Het buitenland weet dus weinig over Burundi. Vanuit KzG hebben we gecorrespondeerd met de WHO, omdat het aantal zelfdodingen dat in recente statistieken voorkomt ‘extremely high’ te noemen is. We wilden weten hoe de WHO aan de cijfers kwam. Het antwoord was dat het is gebaseerd op ramingen. Er bestaat in Burundi geen landelijke registratie van zelfdodingscijfers. Uitgaande van de genoteerde 19 per 100.000 zelfdodingen per jaar in Burundi hebben we berekend dat dit neerkomt op 5 per dag. In de lessen in Cankuzo en Ruyigi waren er zoveel voorbeelden van zelfdodingen, zelfs tijdens de opleidingsweken, dat we er vanuit gaan dat het, hoewel niet wetenschappelijk aangetoond, toch een betrouwbare raming lijkt. Het onderwerp als zodanig is een van de modules in de opleiding en de leerlingen hebben met elkaar besproken hoe ze de nieuw aangeleerde technieken gaan benutten om sterfgevallen te voorkomen. ‘Als je hebt geleerd wat je kunt doen om problemen en symptomen te herkennen, begeleiden en behandelen en daarna op de praktijk gebaseerde voorbeelden met elkaar naspeelt om te oefenen, heb je een basis gelegd voor dit vakgebied en vooroordelen weggenomen,’ was een van de reacties van de leerlingen. Als KzG zijn we er trots op dat we dit voor elkaar krijgen, samen met de zorgverleners zelf. Onze kracht is, naast een professionele en internationaal erkende aanpak, dat we werken met professionals die al in de uitvoering van medische en maatschappelijke zorg functioneren en daarmee als vanzelf toegang hebben tot patiënten/medeburgers met neurologische, psychiatrische en psychosociale problematiek. En we reizen rond met goede leraren, van provincie naar provincie.

Nog enkele reacties van leerlingen na de opleiding volgen hieronder:
‘Ik wist niet dat het ziektes waren. Nu weet ik dat wel.’
‘We gaan het uitleggen aan de mensen in onze werkregio.’
‘Jullie zeggen dat gemiddeld 70% van deze ziektes is te genezen, dus het zijn geen chronische ziektes.’
‘Als arts heb ik een verantwoordelijkheid om levens te redden, ook in de psychiatrie.’
‘Er zijn hier zoveel problemen en niemand wist wat daaraan kon worden gedaan. Nu heb ik een opleiding gehad en kan ik helpen.’
‘Wanneer komen jullie terug om ons meer te leren?’
Ons antwoord is:
‘Wij zijn blij dat jullie zo goed hebben gewerkt in de opleiding. Er wordt gezorgd voor supervisies en voor bijscholingen van tijd tot tijd, want het CNPK (onze lokale partner) plant dit in voor jullie. Wij blijven hierbij helpen, zodat er een professioneel decentraal systeem ontstaat voor de neurologische, psychiatrische en psychosociale zorg. Zorg ondertussen goed voor jullie patiënten én voor jullie zelf.’

In de volgende week staat eenzelfde opleiding geplant in de provincie Cibitoke. We reizen dus weer verder. Met veel dank aan de donoren die dit mogelijk maken.

Post navigation