Autonomie en trots

1 juli 2019

Vandaag is het Onafhankelijkheidsdag in Burundi. Dit is een relevante feestdag voor de Burundezen. En laten we wel zijn, ondanks alle oorlog die er na een valse start als onafhankelijk land is geweest, is onafhankelijkheid een groot goed voor de mensheid. De kolonisatie, die vele decennia duurde, heeft (terugkijkend) de structuur en vele bestaansmiddelen uit het land gehaald. Daarna werd het land min of meer per acuut in chaos achtergelaten en geen wonder dat de opgedreven haat veel kwaads met zich meebracht. Hoe anders is de situatie nu.

Burundi is autonoom en krijgt geleidelijk aan de vroegere trots terug. Er heerst in grote lijnen vrede. Over andere landen in het Grote Merengebied is internationaal dagelijks verontrustend nieuws te lezen, maar over Burundi niet. In 2020 zullen er nieuwe verkiezingen zijn. Om dit te financieren was een belastingbijdrage van elke Burundees verplicht. Van de week kwam het nieuws dat deze verplichting wordt losgelaten, maar dat vrijwillige bijdragen van de bevolking welkom zijn. Andere landen krijgen nogal eens een financiering uit het Westen voor het houden van verkiezingen (om de democratie te bevorderen), maar Burundi niet. Anno 2019 gaan in de Burundese maatschappij etnisch verschillende groepen vriendschappelijk met elkaar om. Religieuze meerder- en minderheden respecteren elkaar. Hervatten van Westerse financiële steun, zonder beïnvloeding van de autonomie, zou het land en de nog altijd straatarme bevolking goed doen.

Verantwoording:
De informatie die is gebruikt voor dit bericht van Kennis zonder Grenzen is verkregen van openbare media.

Post navigation