Mind the mind now

9 oktober 2019

De beleidspunten van de WHO (Wereldgezondheidsraad) voor de periode tot en met 2020 op het gebied van psychosociale en psychiatrische hulp in postconflictgebieden, neergelegd in het Mental Health Action Plan, zijn:

* Strenghten the effective leadership and governance for mental health
* Provide comprehensive, integrated and responsive mental health and social care services in community-based settings
* Implement strategies for promotion and prevention in mental health
* Strenghten information systems, evidence and research for mental health.

Tijdens de tweedaagse conferentie ‘Mind the mind now’ werden ons twee dingen heel duidelijk:

Allereerst: Kennis zonder Grenzen doet het in Burundi goed als internationale project als het gaat om het bijdragen aan integrale zorg. Wij spreken daarom met recht over ‘openbare geestelijke gezondheidszorgdiensten’, die worden opgezet binnen de algemene gezondheidszorg en in de gemeenschappen in brede zin. Dit past binnen het strategische plan van de Burundese overheid, wat gelet op onderzoeksbevindingen de juiste weg is. De rol van Kennis zonder Grenzen is gericht op het trainen van werknemers in de zorg en de maatschappelijke dienstensector in Burundi, om de zorg in brede zin te kunnen opzetten. Van psychosociale ondersteuning tot aan het verwijzen voor derdelijns gespecialiseerde behandeling, de hele range van zorg wordt bediend met opleidingen op het niveau van de mhGAP-HIG, een evidence-based methode van de WHO, en meer gespecialiseerde deskundigheidsbevordering in het referentieziekenhuis CNPK (Centre Neuro-Psychiatrique de Kamenge).

Daarnaast echter: Burundi wordt in de ontwikkelingssector niet gezien als een gewoon derdewereldland, omdat het extreem arm en kansloos is. Dat was voor ons wel een eye-opener: dat je kansloos blijft als anderen je kansloos vinden! Hoewel wij juist heel goed op de hoogte zijn van de extreme armoede, en weten dat het hoge aantal zelfdodingen (6 per dag op een bevolking van 12 miljoen inwoners) niet zoals elders primair trauma-gerelateerd is maar armoede-gerelateerd, dwingt dit negatieve inzicht van experts ons tot het bespreken van een strategiewijziging om aan fondsen voor ons werk te komen. Het is ons nu duidelijk waarom wij niet in de gewone geldstromen voor de Afrikaanse setting kunnen delen (daar zijn we het uiteraard niet mee eens). En dit terwijl het psychiatrieproject in Burundi dus juist de gewenste brede opzet (volwaardige faciliteiten) en duurzaamheid (Burundi kan verder met eigen trainers) heeft.

Vanaf volgende week gaan we weer verder opleiden, mede dankzij een tweetal donoren dat ons recent de resterende financiering voor 2019 toezegde. Er komen 12 nieuwe leraren en 150 opgeleide professionals bij, terwijl het CNPK bovendien de supervisies in de eerste en tweede lijn verzorgt.
Aan het eind van 2019 zullen we een mooi doel hebben bereikt:
500 actieve artsen, verpleegkundigen en psychologen in de provinciale zorgsettingen getraind en gecertificeerd in de psychosociale, psychiatrische en neurologische zorg,
en 26 lokale gecertificeerde leraren beschikbaar voor vervolgopleidingen in Burundi.

Tenslotte: Voor het opzetten van research (het vierde beleidspunt van de WHO) krijgen we niet meteen mogelijkheden, vanuit dezelfde negatieve motivatie. Toch zou dit een kansrijke verbinding met de uitvoering van zorg kunnen en moeten zijn. Evenals de verbinding met werkgelegenheidsprojecten, zoals tijdens ‘Mind the mind now’ werd genoemd. Wij zouden dit vanuit Burundees perspectief zeer toejuichen. Niet alleen omdat er zich windows of opportunity kunnen voordoen, maar omdat dit juist de structurele bijstand kan leveren die nodig is.

Post navigation