5 juli 2015

Iemand schrijft ons trots over de kracht van de Barundi, het Burundese volk. Hoe zij moeilijke verkiezingen toch vredig weten te laten plaatsvinden. In het bericht wordt verwoord dat het land een structuur nodig heeft en dat hiervoor een president was bedacht. Of dat nu linksom of rechtsom is. Mensen die tegen die structuur en dus de president zijn, maken er een chaos van in het land, gaat het betoog verder, en dit zou de reden zijn dat het land zich niet ontwikkelt. Inderdaad heeft het land ontwikkeling, een economie, bedrijven en bedrijfjes nodig, want handel is de weg uit de armoede. De weg naar kennis, ontwikkeling en bedrijvigheid, in de vorm van coöperaties of solistisch, groot of klein, willen we steunen. Toch neemt de schrijver meer dan wij direct kunnen bevatten afstand van het gebrek aan humanitaire rechten. Alsof het om totaal niet samenhangende zaken gaat. Alsof zijn scoop is gericht op de vrede en ontwikkeling die hij wil zien. Is dit culturele betekenisgeving? Of is het een beschermende coping, met de blik vooruit?

Iemand anders bericht ons dat een zoon uit hun gezin naar een internaat in Rwanda is gestuurd, omdat hij zich anders te makkelijk kan laten meeslepen in protesten. Nog een ander bericht is dat iemand die in de politiek was gegaan, de politiek weer net zo hard heeft verlaten en zich nu veiliger voelt. Nog een ander bericht betreft een klein opvangcentrum voor humanitaire hulp aan chronisch zieken, waar geen inkomsten meer binnenkomen, zodat men de tent moet sluiten.

Veel Burundesen zijn nog in de omringende landen. Salarissen worden niet betaald. Er kan niet worden gewerkt. Opleidingen staan al maanden stil. Het land staat bijna stil. Volgens de CENI (kiescommissie) wordt de uitslag van de verkiezing van volksvertegenwoordigers op gemeentelijk en landelijk niveau verwacht op 7 juli a.s. De uitslag zal weinigen iets zeggen en wordt door verschillende landen en binnenlandse politieke partijen niet erkend. Sommige organisaties vragen de burgers niet te vluchten. Wat kunnen de burgers op dit moment? Hoeveel van hen kunnen zich uit vrije wil organiseren? Hoeveel of hoe weinig mobiele telefoons en internettoegang hebben zij ten behoeve van hun onderlinge communicatie? Er zijn wel veel jonge mensen in Burundi, wat voor de Arabische Lente werd gezien als een relevant aspect. Maar de meesten hebben geen echte opleiding gehad en zij zijn hoe dan ook niet vrij genoeg om te protesteren. De steden in Burundi zijn te klein, maken qua bewonersaantal slechts ongeveer tien procent van de bevolking uit, dus te weinig om de inwoners met protesteren veel verder te laten komen dan te worden beschoten.

Freemantle kijkt naar het uitblijven van kansen binnen de relatie tussen economie en democratie. Hofstede kijkt naar culturele kenmerken wat betreft communicatie en organisatie als verklaringsmodel. Tobolka kijkt naar historie en groepsbanden, ook in de politiek. Hoe het ook wordt verklaard of toegelicht, er is geen ontwikkeling en nauwelijks eigen keuze in Burundi. Ook vanuit de diaspora wordt soms een denktank opgezet, of gewoon een bedrijf dat aangeeft te willen helpen om waarden en normen en strategieën uit te leggen of te benutten. Willy Nzisabira is voorzitter van een dergelijke denktank van Burundesen. Hij werd op internet aangevallen omdat hij als Tutsi de genocide van Hutu’s als het ware ontkende. Teksten van de vroegere Amerikaanse ambassadeur in Burundi Krueger werden vervolgens aangehaald als waarheid die diametraal tegenover de uitingen van Nzisabira stond. Dus niet alleen in de berichten aan ons, ook in publieke discussies op internet worden patstellingen of niet strokende interpretaties gevonden.

De OCHA (Office for the Coordination of Humanitarian Affairs van de VN) maakt zich zorgen om Burundi. Het aantal vluchtelingen neemt toe met alle gevolgen van dien. Sommige Burundesen denken dat er aanvallen vanuit de kampen in de omringende landen zullen komen. Andere Burundesen denken dat het land snel weer in de relatieve rust zal zijn die er jarem is geweest.

Verantwoording:
De informatie die is gebruikt voor dit bericht van Kennis zonder Grenzen is verkregen van openbare media en van bekenden uit Burundi.