1 december 2015

In een medisch tijdschrift lezen we over Tanzania. ‘Donorverslaving, hulpgoederen die in opslagplaatsen liggen te verstoffen, ontwikkelingsprojecten die zich richten op datgene wat fondsen oplevert in plaats van op de lokale behoefte, donorgeld dat verdwijnt in de verkeerde zakken of wordt gespendeerd aan grote Land Cruisers; ik zie het allemaal gebeuren hier. Kort door de bocht: ontwikkelingshulp werkt niet.’ Vanuit medisch perspectief wordt er wel een nuancering geformuleerd: ‘Directe medische hulp is gelukkig een uitzondering. De patiënten die ik hier zie, krijgen medische aandacht die ze anders niet zouden krijgen. Ook al worden ‘hogere doelen’ als duurzame verbetering van de medische staf, organisatie en kennis meestal niet gehaald, er wordt in ieder geval tijdelijk betere zorg geleverd. (…) Dit gaat echter niet zonder slag of stoot. Ik heb te maken met lege voorraadkasten, een taalbarrière, traditionele genezers, tropische ziekten waar ik geen ervaring mee heb, stroomuitval en de grootste ‘dooddoener’ van allemaal: ongemotiveerd personeel. Maar soms lukt het toch om in dit woud van obstakels iets goeds te doen.’

Wat stellen wij hier tegenover? Stichting Kennis zonder Grenzen spant zich in om kleinschalig iets goeds te doen, ook als het grootschalig lastig blijft. Het overdragen van kennis, het opbouwen van een band met mensen in een project en het inzetten op duurzaamheid met de goede kennis op de goede plek. Zo kan een project een blijvend bedrijf worden. Geen donorverslaving maar gerichte zelfwerkzaamheid.

Verantwoording:
De informatie die is gebruikt voor dit bericht van Kennis zonder Grenzen is verkregen van openbare media.