19 december 2015

‘Democratie is een bijna decadente luxe voor Westerse landen’. Dit heeft Paul Kagame, president van Rwanda, gisteren gezegd toen hij zijn stem uitbracht voor een wetswijziging, die hem gaat toestaan zijn mandaat te verlengen tot 2034. Hij kan zich dan om te beginnen in 2017 laten herverkiezen. Rwanda is niet te vergelijken met Burundi, hoewel de landen tijden de kolonisatie een eenheid moesten vormen. Na de onafhankelijkheid is het beleid in Rwanda sterk afwijkend geweest van Burundi. Rwanda heeft sinds Kagame officieel aan de macht is (hij was al eerder van erg grote invloed en zijn rol bij de genocide die in Rwanda in 1994 begon wordt op zijn minst als dubieus gezien) een grote ontwikkeling doorgemaakt. Er zijn grote investeerders aangetrokken en grote subsidies verkregen, mede omdat de regering besloot dat de officiële taal van Frans werd omgezet in Engels. De meeste mensen in Rwanda beheersen deze taal niet. In Rwanda zijn de mensen bang en achterdochtig. Zij spreken zich nergens over uit, tenzij heel ver weg van plaatsen waar ze kunnen worden afgeluisterd. Mensen met een uniform in Rwanda zijn streng en dwingend. Het beleid in Rwanda is, anders dan het in Burundi was, niet gericht op overleg. Het beleid wordt als dictatoriaal benoemd. Maar door de ontwikkelingen is de armoede duidelijk afgenomen. Het land is schoon en er komt geen plastic zakje binnen.

Rwanda en Burundi zijn geen vrienden van elkaar. Globaal gesproken wordt gesteld dat Kagame als Tutsi en Nkurunziza als Hutu elkaar vijanden zijn en blijven. Toen Nkurunziza zich in het voorjaar van 2015 voor een derde mandaat verkiesbaar stelde, nam Kagame stelling en verklaarde dat dit een onjuiste actie was. Vandaag wordt in Rwanda gestemd over de grondwetswijziging, die eindeloze herverkiezing van Kagame mogelijk zal gaan maken.

Verantwoording:
De informatie die is gebruikt voor dit bericht van Kennis zonder Grenzen is verkregen van openbare media en van bekenden uit Burundi en Nederland. De foto is overgenomen van Wikipedia.