27 april 2016

De situatie in Burundi lijkt in grote lijnen na een jaar ongewijzigd, al vragen sommigen zich af of we terug zijn in 1993. Tussen de 250.000 en 300.000 vluchtelingen (ook is recent weer een bekende van ons het land uit gevlucht) en meer dan 1000 dodelijke slachtoffers zijn te betreuren. De laatste twee weken leeft er een gevoel van ontploffen in Burundi bij Europeanen. Niet alle Burundesen hebben datzelfde gevoel. Peter Uvin beschreef in zijn boek Life after violence (2009) hoe door Burundesen na de genocide soms de armoede als erger wordt ervaren dan een geweldsdreiging zoals die nu weer bestaat. Hoe dan ook wordt alles wat in tien jaar was opgebouwd nu weggegooid. De beleving van buitenlanders in Burundi is mogelijk beïnvloed door nieuw beleid ten opzichte van buitenlanders. Alle buitenlanders moesten zich melden bij de PAFE (Police de l’Air, des Frontières et des Étrangers). Wie voor een NGO werkte die de Burundese regering niet goed gezind was, werd verzocht het werkvisum om te zetten in een toeristenvisum. Bepaalde NGO’s worden niet gesteund om een visum voor een medewerker te krijgen. Gesteld wordt dat zij nu het budget aan Burundi onthouden en daarom geen Burundese hulp krijgen. Er is later een bericht verspreid met uitleg over deze nieuwe regelgeving, dat als hilarisch werd ervaren binnen NGO‘s. Hierin werd aangegeven ‘dat Burundi de vanouds bekende fameuze gastvrijheid nog steeds bezit’. (‘Nous rappelons que le Burundi est une terre qui a toujours manifesté son hospitalité légendaire envers les étrangers et cette valeur intrinsèque reste intacte’.) Het aanvragen van een gewoon visum voor buitenlanders duurt tegenwoordig minstens 4 weken, een hele verandering.

Verantwoording:
De informatie die is gebruikt voor dit bericht van Kennis zonder Grenzen is verkregen van openbare media en van bekenden uit Nederland en Burundi. De foto is overgenomen van Reuters.