2 januari 2016

In een interview op 21 december jl. in Jeune Afrique heeft Marie-Louise Baricako, voorzitter van de Vereniging van vrouwen en meisjes voor vrede en veiligheid in Burundi, zich uitgesproken over de situatie. Zij zag zich na veel verzet gedwongen het land te verlaten. Op ‘zwarte vrijdag’, een term van de interviewer, toen volgens overheidsinformatie militaire kampen werden aangevallen, was er grote verwarring. (Zie o.a. de berichten van 11 en 12 december 2015 op de site van KzG). In de wijken van Bujumbura waar protesten tegen de situatie waren geweest, werden al snel lijken gevonden. Mensen worden stil en zien spoken. Niemand weet wat er daarna komt.
Gebrek aan informatie maakt mensen nog banger. ook wordt er opgezet tot haat, wat een bewuste strategie lijkt te zijn. Maar je mag niet vergeten waarom de bevolking demonstreert. Het gaat helemaal niet om een tegenstelling tussen Hutu’s en Tutsi’s. Het gaat om het Arusha Akkoord dat is geschonden en het volk mag dat niet accepteren. ‘Le peuple burundais a déjà réalisé que son ennemi n’était ni le Hutu ni le Tutsi. Son ennemi, ce sont les conditions dans lesquels il vit, dans lesquelles on le maintient. Son ennemi, c’est la mauvaise gouvernance, la politique basée sur l’exclusion, la pauvreté, la corruption… Le troisième mandat n’est d’ailleurs pas le coeur du problème. Si Pierre Nkurunziza partait aujourd’hui sans qu’on change le système, cela ne changerait rien. C’est une histoire sans fin…’
Het Arusha Akkoord is relevant, maar toch een zwak wapen in de strijd van nu. In de eerste plaats omdat niet iedereen goed over de inhoud ervan is geïnformeerd en in de tweede plaats omdat degenen, die nadat ze hun handtekening onder het Akkoord hadden gezet de kans kregen om te regeren, het zelf niet hebben gerespecteerd. Maar het volk gelooft in het Akkoord en het is de publieke mening dat de regels van het Akkoord moeten worden hersteld. Daarom is dit een belangrijk gegeven voor Burundi om uit de huidige crisis te kunnen komen. We verzetten ons dus niet tegen éen man maar tegen het hele systeem.

Ondertussen wacht de Vredesraad (CPS) van de AU nog steeds op instemming van de Burundese regering, om een vredesmacht te kunnen sturen. Maar het is onwaarschijnlijk dat die instemming er zal komen.

Verantwoording:
De informatie die is gebruikt voor dit bericht van Kennis zonder Grenzen is verkregen van openbare media en van bekenden uit Burundi.