17 juli 2015
In het verlengde van onze berichtgeving gisteren: Oud-president Compaoré en een aantal leden van het voormalige kabinet van Burkina Faso zijn door de overgangsregering daar aangeklaagd voor hoogverraad.
De presidentsverkiezingen in Burundi zijn nog altijd gepland op 21 juli 2015. In Bujumbura zijn er schietpartijen. In het noorden van Burundi waren er op 10 en 11 juli 2015 gevechten met dodelijke slachtoffers. De terroristische organisatie Al-Shabaab heeft gedreigd aanslagen te plegen in Burundi. Deze dreiging geldt vooral voor Bujumbura. Dit is een al langer bestaande dreiging vanwege die AU-missie in Somalië waar Burundese militairen aan deelnemen, die los lijkt te staan van de socio-politieke problematiek in Burundi. Maar het maakt de angst en ellende alleen maar erger.
Veel van onze bekenden hebben Burundi verlaten, al staan ze niet geregistreerd als vluchteling. Vooral in het Rwandese Kigali en Butare, waar het internaat voor middelbare scholieren goede zaken doet, zijn veel Burundesen neergestreken. Maar ook zijn er Burundesen vertrokken richting Zimbabwe en Zuid-Afrika. Het valt ons op dat we sinds enkele dagen geen emails meer ontvangen vanuit Burundi. Net zoals bv. in Kinshasa in DR Congo kunnen bij onrust en opstanden het telefoon- en internetverkeer worden stilgelegd. In Kinshasa (twaalf miljoen inwoners, dus heel wat groter dan Bujumbura) gebeurt dat al veel vaker. Daar gaat volgend jaar hetzelfde probleem spelen als in Burundi, omdat de Congolese president Joseph Kabila een onwettige derde regeerperiode wenst. Het speelt daar nu in feite al een aantal maanden. Buiten Kinshasa is er relatieve rust, doordat MONUSCO, de VN Vredesmissie troepen, nog steeds aanwezig zijn. De Congolese oppositie en het volk wensen na jaren van oorlog, onlusten en onrust de voorzichtige stabiliteit van het afgelopen jaar te behouden. Het land is ‘schatrijk door natuurlijke bronnen’ en heeft kansen op een stabiele toekomst met recht en regels. Dat moet een basis worden voor het aanvechten van ‘een dagelijkse portie seksueel geweld, een ongekend hoge kindersterfte en extreme armoede’. Maar de president ziet het allemaal anders en zet de regels naar zijn eigen hand. Congo wordt gezien als één van de weinige landen die de afgelopen zestig jaar achteruit is gegaan in haar ontwikkeling in plaats van vooruit. Indien de president de grondwet wijzigt om zo zijn dictatoriale macht te kunnen blijven uitoefenen, zal aan die achteruitgang niets veranderen. De eerste stappen daartoe zijn begin 2015 al gezet met de aanname van een nieuwe kieswet, die een volkstelling verplicht stelt. Een volkstelling in Congo is praktisch zo onuitvoerbaar dat de verkiezingen in 2016 zo goed als zeker gaan worden uitgesteld. Dit lijkt de bedoeling van de president en een methode om aan de macht te blijven tegen de grondwet in. Er komen in Kinshasa als sinds begin 2015 mensen om bij onlusten. Om protesten en oproer tegen te gaan, geeft de Congolese regering regelmatig opdracht het digitale verkeer in de hoofdstad stil te leggen. Censuur en onderdrukking, beperking, angst en terreur. We lezen over een betrokken expat, het land alvast ontvlucht, die begrijpt dat het voor de gemiddelde Nederlander misschien niet zo interessant is hoe een volk in Afrika de mond wordt gesnoerd. Vanuit onze betrokkenheid met Burundi en onze pogingen hetgeen daar gebeurt in een context te plaatsen, vinden we het zeker iets om bij stil te staan. Mensen die de dupe worden van een conflict om macht en rijkdom en die niet een vrijheid van meningsuiting kunnen ambiëren. We vragen ons ook af hoe het dan in 2017 bij de verkiezingen in Rwanda zal gaan. En we zijn ons bewust van andere Afrikaanse landen waar het gaat zoals het hier gaat.
Verantwoording:
De informatie die is gebruikt voor dit bericht van Kennis zonder Grenzen is verkregen van openbare media en van bekenden uit Burundi en Congo.