16 april 2016
Wat heb je aan een mening, binnen of buiten Burundi? Ondertussen voelen de mensen in steeds meer regio’s en stadswijken zich onveilig. Er vinden nog steeds aanslagen plaats op belangrijke personen. Vanuit de regering wordt de oppositie beschuldigd van het plegen van aanslagen, vanuit de oppositie wordt de overheid beschuldigd dit in scène te zetten om te kunnen beschuldigen. Als je luistert naar de schoten, kan je de waarheid moeilijk horen. De meest opmerkelijke berichten worden bijna clichés. Maar hartstochtelijk zeggen wat je ergens van vindt, is gevaarlijk. Die vrijheid is verleden tijd. Toch vertellen mensen aan goede bekenden nog wel wat ze ergens van vinden.
Wat in het land was opgebouwd, is voorbij. Hoewel dit op andere plaatsen in de wereld ook zo kan zijn – het wordt bijvoorbeeld ook gezegd over de actuele situatie na de dure VN-missie van Nederland in Uruzgan – was het in Burundi vooral het volk zelf dat een nieuwe situatie tot stand had gebracht. Een situatie die als voorbeeld gold voor andere landen en die was voortgekomen uit de aard van de bevolking. Na de oorlog die in 1993 begon en officieel twaalf jaar duurde, werd duidelijk hoe sterk de bevolking kon zijn. Ondanks het verlies van geliefden en andere tegenslagen zoals periodes met droogte, tekort aan voedsel en natuurrampen die de pers niet haalden, bleven mensen hoop houden. De armoede werd vooral verklaard uit het gebrek aan banen en niet als louter het resultaat van de oorlog. De moraal van de Burundesen is gericht op individuele daadkracht: zien dat je een klein bedrag kunt vergaren en daarmee ofwel een onderneminkje opzetten (bijvoorbeeld pinda’s verkopen), ofwel naar de stad reizen om werk te vinden. Met wat je verdient kan je je naasten onderhouden. Burundesen richten zich zo meer op wat ze wel kunnen dan op wat ze niet kunnen en zijn daar trots op. Dat je hiermee de extreme armoede niet opheft mag duidelijk zijn, maar uiteindelijk was er wel een openheid en de vrijheid van het woord, die in het zo gelijkende Rwanda onmogelijk waren en zijn. Nu gaat Burundi alsnog op Rwanda lijken, wordt er gezegd. Burundi bouwde een eigen nest om een toekomst in te ontwikkelen, maar het nest was nog niet af en het werd al kapotgemaakt. De bevolking heeft ongeveer tien jaar zichzelf mogen zijn.
Met de hulp van een donor kunnen we het kennis- en banenproject in Mageyo nog steeds voortzetten. Dit viskweekproject heeft grote invloed op het leven van de mensen in de regio. Daar zijn we blij mee en de projectdeelnemers zijn trots op wat ze tot stand brengen.
Verantwoording:
De informatie die is gebruikt voor dit bericht van Kennis zonder Grenzen is verkregen van openbare media, uit het boek Life after Violence van Peter Uvin (2009) en van bekenden uit Burundi en Nederland. De foto is overgenomen van 10-things-you-need-to-know-today.