26 januari 2017

De situatie in Burundi is tamelijk ongewijzigd, dat wil zeggen er zijn relatief veel waarschuwingen over dreiging van terreur en aanslagen op individuen. Meer en minder bekende Burundesen komen nog steeds om bij een aanslag, maar dit lijkt niet dagelijks te gebeuren. Het gaat bijvoorbeeld om hogere militairen en enkele ministers. Voor de bevolking blijft het oppassen. Veel gevluchte burgers wonen nog in het buitenland of buiten hun eigen woonplaats. Er zijn nog steeds volle vluchtelingenkampen buiten Burundi. Mensen die zonder hulp zijn gevlucht blijven vaak ook in een ander land in de regio wonen. Zij zeggen dat ze niet kunnen terugkeren omdat ze weten dat er dan een aanslag op ze kan plaatsvinden. Je kunt in Burundi momenteel maar het beste uit de wind blijven. De collectieve oppositie, verenigd in de CNARED, heeft om weer een andere bemiddelaar gevraagd bij de besprekingen met de overheid. De bevolking wordt armer en armer en er dreigen volgens de gegevens van OCHA (United Nations Office for the Coordination of Humanitarian Affairs) mensen de hongerdood te sterven.

Dit is een situatie die Burundesen goed kennen. Ook in de negentiger jaren van de vorige eeuw, na de gewelddadige dood van President Melchior Ndadaye op 21 oktober 1993, waren er vele jaren waarin enorme onveiligheid bestond. Toen waren er bovendien grotere moordpartijen op onschuldige ongewapende groepen en werden hele dorpen uitgemoord. Die situatie bleef bestaan tot ver na het sluiten van het Arusha Accoord in 2000. Wie hierover meer wil weten leze het boek van de voormalige Amerikaanse ambassadeur Krueger en zijn vrouw, From bloodshed to hope in Burundi. Het blijft een vraag waarom of waardoor de bevolking zich zo vreedzaam heeft kunnen ontplooien tussen 2005 en 2015.

Verantwoording:
De informatie die is gebruikt voor dit bericht van Kennis zonder Grenzen is verkregen van openbare media en van bekenden uit onder andere Burundi, Rwanda en Nederland.