4 juni 2017

Vervolgbericht van Amy uit Bujumbura:

Hopelijk doorstaan jullie het veranderende klimaat met de hoge temperaturen in Nederland goed. Ik ontvang veel mails van jullie en dat doet me plezier, het contact met thuis blijft bestaan terwijl ik hier ben.

Ik ben helemaal gewend aan de regelmaat van mijn woonplek, inclusief het stof, de luchtbellen in de waterleiding en de los zittende deurkrukken. Ik ben geen vogelaar, maar geniet absoluut van alle soorten vogels in de tuin, groot, klein, lange of korte staart en allerlei kleuren en gefluit. Van de week ook genoten van de tambourinairs, die vlakbij bij een feest optraden. Ik kon het vanaf het balkon zien en horen.

Vorig weekend was ik twee dagen ziek door bedorven vis een restaurant. Stom van me om vis te eten als de ijskast niet de hele dag kan werken. Het gaat nu weer helemaal goed met me.

In de stad is het rustig. Het is bijzonder om te zien hoe burgers gemoedelijk met gewapende militairen staan te babbelen. Van de week moesten we met de auto van het ziekenhuis weer eens in een lange rij wachten, omdat de president zich door de stad verplaatste. Eerst zorgt de politie dat een kruispunt leeg is, ook voetgangers moeten 100 meter terug lopen. Dan scheuren er 7 open auto’s vol militairen voorbij, waarbij de achterste een groot mitrailleur (of misschien heet dat anders) naar voren gericht heeft. Dan 4 geblindeerde MPV’s, waarbij je niet weet in welke de president zit, gevolgd door een ambulance voor de zekerheid, tenslotte nog 3 open militaire auto’s waarvan de voorste het grote mitrailleur naar achteren heeft gericht. Dan nog 10 minuten wachten en iedereen mag zijn weg weer vervolgen. Ik hoor dat er een nieuw regeringsgebouw in de maak is net buiten de stad, wat zal betekenen dat dit soort optochten in de toekomst minder vaak te zien zullen zijn. Reden om een nieuw regeringsgebouw te bouwen: de huur van de huidige présidentièle is erg duur en het is goedkoper om een eigen gebouw te maken. Het loon van bouwvakkers is inderdaad niet gestegen, maar de kosten van materialen wel.

De ochtendopleiding in het ziekenhuis verloopt goed. De middaggroep gaan we herorganiseren, omdat er nu teveel werk is in de kliniek. Tussendoor zit ik op de polikliniek. Over een week komt er vanuit een provincieziekenhuis een equipe artsen naar hier voor een week scholing en ook de medische dienst van het grootste bedrijf hier (de brouwerij) zal aanschuiven, dus leuk en goed voor de psychiatrie in het land. Het percentage psychiatrische ziekten is in de hele wereld hoog en hier zeker ook, zoals veel onderzoeken in (post)conflictgebieden aantonen. Buitenlandse statistieken zouden aangeven dat het percentage suïcides in Burundi op de vierde plaats in de wereld staat. Ik heb dit nog niet kunnen verifiëren. De overheid registreert het hier niet. Het is nodig om meer hulpverleners vertrouwd te maken met de diagnostiek en psychiatrische behandelmogelijkheden. Ik ken de modules van de WHO nu zo ongeveer uit mijn hoofd en zet steeds in op interactieve lessen.

Het bezoek aan de bakkerij was de moeite waard! Met de OPDE naar Isare nabij Bujumbura, wat behoorlijk klimmen was met de auto. Daar boven is het iets minder heet. De bakkerij bevindt zich in een goed gebouw op een mooie plek. Er gaan per week 20 grote zakken meel doorheen. De productie van broden, diverse soorten broodjes en cakejes loopt goed gestroomlijnd. Er zijn verschillende verkooppunten. Een cakeje kost minder dan 4 Eurocent, om even een indruk te geven. De jonge bakkers hebben van hun opbrengsten niet alleen een zorgverzekering gekocht, maar ook een terrein om verzekerd te zijn van hun eigen hout voor de oven. De coöperatie heeft de taken goed verdeeld. De boekhouding wordt keurig bijgehouden. Ze hebben onderling een voorzitter gekozen, een kalme jongen. Kortom ik zie een mooi bedrijf met enthousiaste en dankbare mensen, die plannen hebben voor hun toekomst, dankzij gerichte scholing. Ze hebben gespaard voor de aanleg van elektra, zodat ze in de toekomst een kleine cafetaria kunnen beginnen in het gebouw van de bakkerij. Daar hebben ze zeker de ruimte voor. Ook hopen ze ooit een industriële mixer te bezitten, maar ik denk dat die te duur zal zijn voorlopig. Begrijp wel dat ze dat willen, want het handwerk is zwaar en intensief en met een mixer rijst het deeg beter en verbetert de kwaliteit. Er werd veel dank uitgesproken aan de Nederlanders die dit allemaal hebben mogelijk gemaakt en ik breng die dank graag over. Het is geweldig om te zien hoe kansarme jongeren met een opleiding zo tot ontwikkeling komen en een stabiele zelfstandige werkorganisatie hebben neergezet. Alle lof ook voor de OPDE, want zonder de OPDE was dit nooit gelukt. Volgende week ga ik met de OPDE aan tafel over de mogelijkheid van opleiding voor een nieuwe groep ex-straatkinderen en een tweede bakkerij. De eerste bakkerij heeft met een eenmalig startbudget zoveel bereikt, dat we vanuit Kennis zonder Grenzen hier enthousiast genoeg voor zijn. Kennis overdragen loont!

Ik wens jullie alle goeds.