27 maart 2018
In Rwanda hebben op 21 maart jl een aantal Afrikaanse regeringsleiders een continentaal handelsverdrag ondertekend: de Zone de libre-échange continentale (ZLEC). De Engelse benaming van het verdrag luidt Continental Free Trade Agreement (CFTA). Van de 55 Afrikaanse landen zouden er 44 het verdrag hebben getekend. Er zijn enkele verschillen tussen de Nederlandse en buitenlandse berichtgevingen over de vraag of de twee grootste economieën van Afrika, te weten Zuid-Afrika en Nigeria, het verdrag allebei ook hebben getekend. Aangenomen wordt dat de overige Afrikaanse landen uiteindelijk in juli 2018 ook zullen ondertekenen, maar we lezen toch ook weer ergens dat Nigeria, Burundi, Eritrea, Namibië en Sierra Leone het verdrag juist niet zullen ondersteunen. Dat wordt dus even afwachten. Nigeria trok zich op het laatste moment terug, schrijft Vanguard News uit Nigeria, omdat de Nigeriaanse president Buhari zwichtte voor de druk van een aantal entrepreneurs uit het land die zich buiten spel gezet voelden. Nigeria wil nu eerst onderzoek doen naar de effecten van het verdrag. Citaat nadien van president Buhari: ‘I won’t allow Nigeria to be dumping ground.’
Afrika telt 1,2 miljard mensen van Marokko tot Zuid-Afrika en met het handelsverdrag zou een enorme economie kunnen ontstaan. Opgeteld gaat het handelsverdrag over een bruto binnenlands product van 3400 miljard dollar, maar dit is inclusief Nigeria en Zuid-Afrika. Het verdrag kan pas in werking treden wanneer tenslotte 22 landen het hebben geratificeerd. Een half jaar daarna zouden de nationale wetgevingen moeten zijn aangepast. Vertragingen aan de grens door inspecties en procedures kunnen nog obstakels vormen. Bij aanvang wordt 90 procent van de goederen niet langer beschermd tegen buitenlandse (Afrikaanse) concurrentie. Ook de uitwisseling van diensten wordt vrijgegeven. In een latere fase komen zaken zoals intellectueel eigendom en e-commerce op tafel.
Afrikaanse landen drijven nu vooral handel buiten de eigen regio, dus met andere continenten. Verder maken niet veel Afrikaanse landen eindproducten en het gaat nu dus meer om export van grondstoffen. Export naar andere continenten betreft vooral gewassen, olie en metalen. Het handelsverdrag kan leiden tot een verwerkende industrie, tot meer variatie en minder afhankelijkheid van één product, terwijl er kan worden afgestemd welke eindproducten gaan worden gefabriceerd ten behoeve van landen in de directe omgeving. Indien de resultaten goed zouden zijn, kunnen ook gemakkelijker investeerders worden aangetrokken.
In Kigali werden op 21 maart ook handtekeningen gezet voor het vrije verkeer van mensen (à la Schengen in Europa) en een gemeenschappelijke munt.
We nemen deze informatie op in het Nieuws van Kennis zonder Grenzen zodat lezers kunnen volgen welke stappen Burundi zet.
Verantwoording:
De informatie die is gebruikt voor dit bericht van Kennis zonder Grenzen is verkregen van openbare media.